هدف: در این بررسی اثر آنتی سایکوتیک های تیپیک و آتیپیک در ایجاد علایم وسواسی بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا مقایسه شده است.روش: در یک بررسی توصیفی - مقایسه ای 64 بیمار دچار اسکیزوفرنیا (32 بیمار در گروه آنتی سایکوتیک های تیپیک و 32 بیمار در گروه آنتی سایکوتیک های آتیپیک) بررسی شدند. همه بیمارانی که بر پایه مصاحبه بالینی ساختاریافته برای اختلال های محور یک در (SCID-I) DSM-IV تشخیص قطعی اسکیزوفرنیا دریافت کرده بودند، دو آزمون مقیاس وسواسی – اجباری ییل - براون (YBOCS) و مقیاس مختصر درجه بندی روانپزشکی (BPRS) را در آغاز، سه هفته و شش هفته پس از درمان اجرا نمودند. داده های به دست آمده با روش های آمار توصیفی، تحلیل واریانس با اندازه های مکرر و آزمون t تحلیل شدند.یافته ها: در گروه دریافت کننده آنتی سایکوتیک های تیپیک متوسط نمره آزمون YBOCS به ترتیب پیش از آغاز درمان، سه هفته و شش هفته پس از آن 2.40، 2.30 و 2.18 به دست آمد و در گروه دریافت کنندگان آنتی سایکوتیک های آتیپیک میانگین نمره آزمون YBOCS به ترتیب در آغاز درمان، سه هفته وشش هفته پس از درمان 4.12، 4.46 و 4.53 بود. تفاوت نمرات آزمون YBOCS در دو گروه دریافت کننده آنتی سایکوتیک های تیپیک و آتیپیک پیش از درمان به سطح معنی داری نزدیک و در هفته سوم و ششم درمان، معنی دار بود (P<0.05). در گروه تیپیک یک بیمار با سابقه خانوادگی مثبت کاهش علایم وسواسی و در گروه آتیپیک نیز یک بیمار با سابقه خانودگی مثبت افزایش علایم وسواسی را نشان دادند. نتیجه گیری: آنتی سایکوتیک های آتیپیک می توانند علایم وسواسی (هر چند کم) در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا ایجاد کنند. با وجود اهمیت سابقه خانوادگی درتظاهرات بالینی وسواس در مصرف کنندگان آنتی سایکوتیک های آتیپیک، نقش این متغیردر کاهش یا افزایش علایم وسواسی اندک بود.

مقدمه: داروهای ضد سایکوزیس اساس درمان اسکیزوفرنی را تشکیل می دهند. درمان با این داروها با اختلال در کنترل قند خون همراه است. گزارشاتی مبنی بر افزایش وزن و اختلال در تحمل گلوکز به دنبال درمان با داروهای ضد سایکوزیس غیر تیپیک ارائه شده است. هدف از این مقایسه تاثیر درمانهای مختلف ضد دیابت بر کنترل قند خون در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی است.روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی بر 180 بیمار در بیمارستان ابن سینا مشهد در سال 1387 انجام شد. بیماران در دو گروه قرار گرفتند، گروه اول تحت درمان با داروهای ضد سایکوزیس تیپیک (تعداد=43) و گروه دوم تحت درمان با داروهای ضد سایکوز غیر تیپیک (تعداد=38). اطلاعات به دست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون تی و آنوا مقایسه و تجزیه و تحلیل شد.نتایج: تفاوت معنی دار مرزی در قند ساعت اول بین دو گروه تحت درمان با داروهای تیپیک و داروهای غیر تیپیک وجود داشت (به ترتیب متوسط 132.12 میلیگرم بر دسی لیتر در مقابل 151.76 میلیگرم بر دسی لیتر،(p=0.07 . تفاوت معنی دار مرزی در مقایسه قند ساعت اول در تست تحمل گلوکز بین دو گروه تحت درمان با داروهای تیپیک و تحت درمان با کلوزاپین دیده شد (به ترتیب متوسط قند خون 132.12، 153.67 و p=0.06). در مقایسه داروهای ضد سایکوزیس تیپیک با ریسپریدون این اختلاف وجود نداشت (به ترتیب متوسط 132.12 در مقابل 149.41 و p=0.23). مقادیر قند خون ناشتا و قند خون ساعت دوم در این دو گروه تفاوت معنی دار نداشت.نتیجه گیری: بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی که تحت درمان با داروهای ضد سایکوزیس غیر تیپیک هستند بیشتر مستعد دیابت شیرین می باشند. همچنین این خطر در افرادی که کلوزاپین مصرف می کنند در مقایسه با ریسپریدون بیشتر است.

سندرم نورولپتیک بدخیم (NMS) یک وضعیت اورژانسی ما بین بیماریهای عصبی می باشد که ممکن است در نتیجه تجویز داروهای انتی سایکوتیک ایجاد شود، اما تنها داروهای انتی سایکوتیک نیستند که می توانند عامل بروز این سندرم باشند. این سندروم با تب ، سفتی عضلانی و کاهش سطح هوشیاری اغلب تظاهر پیدا می کند. افزایش انزیمهای عضلانی و لوکوسیتوز جزو دیگر تظاهرات این بیماری می باشد.در این گزارش بیماری معرفی می شود که در نتیجه مصرف دارویی که جزو عوارض نادر ان این سندروم می باشد، متاسفانه مبتلا به NMS شده است. این بیمار به دنبال مصرف کلومیپرامین با تغییر وضعیت ذهنی و تب شدید ، سفتی عضلانی، کاهش پاسخ دهی و بی اختیاری ادرار مراجعه کرد. تشخیص قطعی NMS انجام شد و درمان با بروموکریپتین و لورازپام آغاز شد. در عرض چند روز، بیمار به طور قابل توجهی بهبود یافت و سطح CPK پس از 5 روز به حالت عادی بازگشت.

سابقه و هدف سندرم نورولپتیک بدخیم یا (Neuroleptic Malignant Syndrome, NMS) عارضه ای است که معمولا به دنبال درمان با آنتی سایکوتیک ها ایجاد می شود. هدف از گزارش این مورد، معرفی یک مورد NMS آتیپیک بواسطه مصرف کلوزاپین بدون نشانه های اصلی NMS می باشد. گزارش مورد: بیمار آقای 49 ساله ای با سابقه اسکیزوفرنیا است که بدلیل اختلال هوشیاری بستری گردیده و تحت درمان با 500 میلی گرم کلوزاپین در روز از 5 ماه قبل بوده است. بیمار دچار تعریق فراوان، نوسانات فشار خون و تاکی کاردی بود. شک بالینی بهNMS آتیپیک موجب اقدامات حمایتی و دارودرمانی در طی دوره بستری گردید که منجر به بهبودی کامل شد. بیمار تحت درمان با 30 میلی گرم آری پیپرازول روزانه ترخیص و در پیگیری های 4 ساله تاکنون بدون عارضه بوده است. نتیجه گیری علیرغم اینکه NMS در فرم کلاسیک به آسانی قابل شناسائی است اما اغلب در شروع نمای بالینی و سیر آن دارای تظاهرات ناهمگون می باشد و در صورت شک بالینی و درمان بموقع سیر خوش خیمی خواهد داشت.

کشف انتی بیوتیک ها یکی از سه پیشرفت مهم در حوزه جراحی در 150 سال گذشته است. از طرف دیگر، انتی بیوتیک ها یکی از رایج ترین داروها در جراحی هستند. بنابراین جراحان باید خود را با دانش این حوزه و تغییرات ان به روز نگه دارند. چون انتی بیوتیک ها به طور روزمره بکار می روند، عفونت ها بسیار پیچیده تر و شدیدتر شده اند و این به علت ایجاد مقاومت در باکتری ها است. ناپدید شدن باکتری های غیرمقاوم منجر به پیدایش زهراگین ترین نوع انها شده است و این می تواند منجر به ناتوانی اعضا، شوک و گاهی وضعیت های برگشت ناپذیر شود.انجام اعمال جراحی در سالمندان که اغلب دچار بیماری های همراه و زمینه ای هستند، انها را برای عفونت مستعدتر می سازد. کاربرد مش ها و ایمپلنت ها و داروهای کاهنده ایمنی که به خصوص در پیوند اعضا متداول است، بیمار را بیش از پیش در معرض انواع عفونت های باکتریال قرار می دهد، لذا بایستی تشخیص به موقع و درمان حساب شده متناسب باهر مورد انتخاب شود. مع الوصف عفونت دومین علت مرگ، پس از حوادث قلبی در جراحی است.

 مقدمه و هدف: مطالعات پیشین که ناگویی خلقی را در بیماران سایکوتیک بررسی کرده اند، نشان داده اند که این بیماران دشواریهای زیادی در شناسایی و اظهار احساساتشان دارند. هدف مطالعه حاضر تعیین میزان ناگویی خلقی در بیماران مبتلا به اختلالات سایکوتیک، بیماران غیر سایکوتیک و افراد بهنجار است.روش کار: در این مطالعه علی- مقایسه ای تعداد 60 بیمار سایکوتیک، 60 بیمار غیر سایکوتیک و 140 فرد سالم که از لحاظ متغیرهای جمعیت شناختی با یکدیگر همسان شده بودند و نتایج آزمون لوین نیز حاکی از همگنی واریانس ها در سه گروه بود به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و با بهره گیری از مقیاس ناگویی خلقی تورنتو مورد مقایسه قرار گرفتند.نتایج: نتایج نشان داد در متغیر ناگویی خلقی بیماران مبتلا به اختلالات سایکوتیک و افراد بهنجار و بیماران مبتلا به اختلالات غیرسایکوتیک و افراد بهنجار  تفاوت معنادار دارند (001/P< 0). همچنین مولفه های دشواری در شناسایی و توصیف احساسات و جهت گیری فکری بیرونی در بیماران سایکوتیک بیشتر از دو گروه دیگر بود.نتیجه نهایی: یافته های مطالعه نشان داد که بیماران سایکوتیک دارای سطوح بالای ناگویی خلقی هستند، بنابراین لازم است که تدابیر درمانی ویژه ای از جمله درمان متمرکز بر هیجان گرینبرگ جهت کاهش ناگویی خلقی در این افراد صورت گیرد.